Scroll down for English
ΣΥΖΥΓΙΑ
Η επιλογή της λέξης συζυγία ως βασικός τίτλος για την έκθεση των Απόλλωνα Γλύκα και Ηλία Σιψά συνοψίζει νοηματικά την ευθυγράμμιση, τη
σύζευξη, τη συνάντηση όχι μόνο των προτάσεων των δύο εικαστικών,
αλλά και της τέχνης της φωτογραφίας με την τέχνη της γλυπτικής, που
αποτελεί το σημείο επαφής και εκκίνησής τους. Οι συνθέσεις τους προτάσσουν μια πρωτότυπη αντίληψη θέασης, μετάπλασης και ερμηνείας της πραγματικότητας και της ανθρώπινης κατάστασης, εγείροντας ζητήματα υπαρξιακής και οντολογικής τάξεως, ορίζοντας ταυτόχρονα μέσα από τη συνεργασία τους μια ενιαία παρέμβαση, ένα πολυεπίπεδο εικαστικό περιβάλλον που αναπτύσσεται δυναμικά και με αμεσότητα
στον χώρο, ένα περιβάλλον μεστό σε περιεχόμενο, υπαινικτικό και αμφίσημο, ανοιχτό σε πολλαπλές αναγνώσεις και προσεγγίσεις, ένα περιβάλλον όπου η κίνηση, η διάσταση του χρόνου και η λειτουργία του φωτός κυριαρχούν. Αντανακλάσεις, διαθλάσεις και διαχύσεις του φωτός. Διαδρομές από την επιφάνεια στον χώρο. «Γέφυρες» και προβολές στον χρόνο. «Στέρεο» φως και «άχρονη» κίνηση. Φωτογραφίες απλές, τυχαίες και ανώνυμες, άγνωστων, πολλές φορές, φωτογράφων, χωρίς καλλιτεχνικές αξιώσεις και προθέσεις, γίνονται ο άξονας της δουλειάς τους. Ο κάθε δημιουργός διατηρεί τον δικό του ξεχωριστό τρόπο στη χρήση και στην αξιοποίηση αυτών των
φωτογραφιών, επιβάλλει τη δική του ευαισθησία, οπτική και αισθητική. Φωτογραφίες που αιχμαλωτίζουν ανθρώπινα είδωλα, πρόσωπα και
σώματα, σπαράγματα μνήμης, κοινότυπες και αδιάφορες στιγμές της καθημερινότητας, του κόσμου και της ζωής· φωτογραφίες που ενέχουν
μια νοσταλγική χροιά, που καταγράφουν ανθρώπινες σχέσεις, συναντήσεις και επαφές· φωτογραφίες που υπαινίσσονται και εμπεριέχουν
πολύ περισσότερες και βαθύτερες νοηματικές αποχρώσεις απ’ όσες εμφανίζονται επάνω στο τυπωμένο χαρτί – νοηματικές αποχρώσεις για
κοινωνικές συμβάσεις και συμπεριφορές, για έμφυλες ταυτότητες, για παγιωμένους ρόλους και στερεότυπα Η μεγέθυνση, η επεξεργασία και ο
τεμαχισμός των φωτογραφιών, η επιλογή ενός μέρους τους και όχι της συνολικής εικόνας τους, η αποσπασματικότητα, οι παρεμβάσεις στην
επιφάνειά τους και η αποδέσμευση, τις περισσότερες φορές, των θεμάτων τους από το χρονικό πλαίσιο, το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον ή το ιστορικό τους συγκείμενο, η ενσωμάτωσή τους σε επιτοίχιες ή σε
κατασκευές στον χώρο, ορίζουν μια νέα συνθήκη.
Ο Ηλίας Σιψάς διερευνά τις αναλογίες μεταξύ φωτογραφικού και φυσικού-πραγματικού χώρου. Ακολουθώντας μια γεωμετρική δομή οδηγείται στη θραυσματοποίηση της πραγματικότητας, απομονώνει τη λεπτομέρεια μιας φωτογραφίας, επεμβαίνει σε άλλες αποκρύπτοντας
κάποιο τμήμα τους, συνθέτει κολάζ «συναρμολογώντας» κομμάτια διαφορετικών φωτογραφιών ή χρησιμοποιεί την τεχνική του φωτογράμματος αλλά κυρίως την τεχνική του decollage, ανασυνθέτοντας τα θέματα των φωτογραφιών.
Οι συνθέσεις αυτές, συνήθως μεγάλων διαστάσεων, επικοινωνούν νοηματικά με τα γλυπτά-κατασκευές του στα οποία συναρμόζει με ευρηματικό τρόπο objets trouvés και διάφορα υλικά (μέταλλα, πηλό, γύψο, πέτρες, γυαλί, ξύλο, πλαστικό). Πρόκειται για έργα που, πολλές φορές, αξιοποιούν δομικά το φως, διακρίνονται για την υλικότητα, τη λεπτότητα και την ευθραυστότητά τους, το ντανταϊστικό πνεύμα, την ανατρεπτική-σουρεαλιστική τους διάθεση. Έργα που προκαλούν ισχυρές εντυπώσεις, απευθύνονται, επικαλούνται και αξιώνονται κάτι πέρα από το προφανές.
Τα έργα του Απόλλωνα Γλύκα προκύπτουν μέσα από μια διαδικασία
συνδέσεων, δουλεύοντας σε διάφορα υλικά και τεχνικές. Στις προτάσεις του, οι φωτογραφίες (συχνά προερχόμενες από το προσωπικό του αρχείο) συνδυάζονται με μεταλλικά στοιχεία που παραπέμπουν στον τεχνολογικό πολιτισμό –κεραίες, βραχίονες, κομμάτια και στελέχη από
επικοινωνιακά συστήματα, βάσεις–, στοιχεία τα οποία χρησιμοποιεί αυτούσια, χωρίς να παρεμβαίνει στην υφή του υλικού και στο χρώμα τους, ενώ παράλληλα, η κίνηση και το φως αποτελούν βασικές παραμέτρους της δουλειάς του.
Η κονστρουκτιβιστική αντίληψη διέπει αυτές τις απροσδιόριστες (ως προς τη χρήση και τη λειτουργία τους) κατασκευές όπου ενσωματώνονται οι φωτογραφίες. Οι απροσδόκητες και παράδοξες συναντήσεις κατασκευών και φωτογραφιών συντάσσουν αφηγήσεις στις οποίες οι έννοιες του παρελθόντος και του μέλλοντος εντοπίζονται στον πυρήνα τους – «μηνύματα», εικόνες μιας ζωής παρωχημένης και λησμονημένης που εκπέμπονται και προβάλλονται σ’έναν μελλοντικό κόσμο.
Στις συνθέσεις του Απόλλωνα Γλύκα και του Ηλία Σιψά, το ενδόμυχο συνδιαλέγεται με το φανερό, το ατομικό με το συλλογικό, το ιδιωτικό με το δημόσιο. Και αυτό το επιτυγχάνουν όχι αφηγηματικά και περιγραφικά, αλλά δομικά και εσωτερικά μέσα από την εικαστική γραφή των έργων τους, των εκφραστικών μέσων, των τεχνικών και των υλικών τους, τη στροφή προς τη βαθύτερη ουσία των πραγμάτων, την αλήθεια, τη συγκίνηση και τη δύναμη της γνήσιας καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Γιάννης Μπόλης
Ιστορικός της Τέχνης
Προϊστάμενος Τμήματος Σύγχρονης Γλυπτικής,
MOMus-Μουσείου Άλεξ Μυλωνά
Το MOMus-Μουσείο Άλεξ Μυλωνά, με ιδιαίτερη χαρά, υποδέχεται και
φιλοξενεί στους χώρους του την έκθεση Συζυγία – Στέρεο Φως και Άχρονη Κίνηση, δύο νέων δημιουργών, του Απόλλωνα Γλύκα και του Ηλία Σιψά. Η έκθεσή τους είναι ενταγμένη στο πλαίσιο της Thessaloniki PhotoΒiennale, που φέτος συμπληρώνει τριάντα τέσσερα χρόνια παρουσίας ‒ ένα από τα παλιότερα φωτογραφικά φεστιβάλ της Ευρώπης, το οποίο αποτελεί σημαντικό βήμα παρουσίασης της σύγχρονης και ιστορικής ελληνικής φωτογραφικής δημιουργίας και ένα ζωτικό σταυροδρόμι ζύμωσής της με την αντίστοιχη διεθνή σκηνή.
Η έκθεση των δύο εικαστικών έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Όχι μόνο γιατί εκπληρώνει έναν από τους προγραμματικούς στόχους του Μουσείου και της ιδρύτριάς του, της γλύπτριας Άλεξ Μυλωνά: τη διοργάνωση εκθέσεων νέων δημιουργών στους χώρους του Μουσείου, ώστε νατους δίνεται η ευκαιρία να παρουσιάσουν τις προτάσεις τους.
Το ενδιαφέρον, ωστόσο, και η πρωτοτυπία της συγκεκριμένης έκθεσης έγκειται
και σε ένα άλλο στοιχείο. Οι δουλειές των Απόλλωνα Γλύκα και Ηλία
Σιψά συνδυάζουν την τέχνη της φωτογραφίας με εκείνη της γλυπτικής,
σε συνθέσεις όπου ο χρόνος, η εικόνα, τα υλικά, η κίνηση και το φως
δημιουργούν ένα πολυδιάστατο εικαστικό περιβάλλον. Η φωτογραφία συναντάει τη γλυπτική ‒ σ’ ένα Μουσείο αφιερωμένο στη γλυπτική έκφραση, σε μια καταξιωμένη και προβεβλημένη διοργάνωση για τη
φωτογραφία.
Η συνέργεια και η σύνθεση των τεχνών, που προάγει το MOMus, βρίσκει στη Συζυγία ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τους δύο εικαστικούς και όλους
τους ανθρώπους του MOMus για την οργάνωση, την παραγωγή και την
εξαιρετική παρουσίαση.
Επαμεινώνδας Χριστοφιλόπουλος
Πρόεδρος Διοικητικού Συμβουλίου MOMus
English text:
SYZYGY
The choice of the word syzygy for the title of the exhibition
of Apollon Glykas and Ilias Sipsas encapsulates the alignment,
coupling and connection not only of the two artists’ work,
but also of the arts of photography and sculpture, which is
their common starting and contact point. Their compositions
introduce an original concept of viewing, transforming and
interpreting reality and the human condition, raising existential
and ontological issues. The duo’s collaboration also serves as
an expression of a coherent intervention, creating a multi-
layered visual environment that develops with dynamism and
immediacy into space. This is an environment rich in content,
suggestive and ambiguous, open to multiple readings and
approaches, dominated by movement, the dimension of time
and the function of light. Reflections, refractions and diffusions
of light. Pathways from the surface into space. «Bridges»
and projections in time. «Solid» light and «timeless» motion.
Ordinary, random and anonymous photographs, taken by
often unknown photographers without any artistic aspiration
or intention, are the source material of their work. Both artists
retain their own distinctive technique in the use and handling
of these photographs, proposing their own sensibilities, vision
and aesthetics. These are photographs that capture human
reflections, faces and bodies, fragments of memory, common
place and ordinary moments from everyday life and the world;
they entail a nostalgic undertone and document human relationships, encounters and meetings; they hint at and contain far more and deeper conceptual nuances than those that appear on the printed paper – nuances involving social conventions and attitudes, gender identities, entrenched roles and stereotypes. The magnification, processing and dissection of the photographs, the selection of only parts rather than the whole image, their fragmented nature, the interventions on their surface as well as the typical detachment of their subject from its temporal and historical context and milieu, their integration into wall or spatial constructions, define a new condition.
Ilias Sipsas explores the analogies between photographic and physical-natural space. Following a geometric structure, he is led to a fragmentation of reality; he isolates a single detail of a photograph or intervenes in others by concealing parts of them; he creates collages by «assembling» pieces of different photographs, employs the photogram or, more often, the décollage technique, recomposing the images’ subjects.
These –usually large-scale– compositions communicate conceptually with his sculptural constructions, in which he inventively combines objets trouvés with various materials (made of metal, clay, plaster, stone, glass, wood or plastic).
Often, his works make structural use of light and are distinguished by their materiality, delicacy and fragility, their influences from Dadaism and their subversive-surrealistic disposition.
Creatinga strong impression on viewers, his works address, invoke and assert something that goes beyond the obvious.
Apollon Glykas’ creative process involves a series of connections
and the application of a variety of materials and
techniques. In his work, photographs (often drawn from his personal archive) are combined with metallic elements that allude to the world of technology (antennas, brackets, parts of communication systems, bases) and are used as they are, without any interference with their texture or colour.
Movement and light are also key features of his work.
These indeterminate (in terms of their use and function) constructions onto which photographs are embedded are marked by a constructivist approach. The surprising and paradoxical encounters between constructions and photographs create narratives with notions of the past and the future at their core – these “messages”/images are of a life that’s been long gone and forgotten, transmitted and projected to a future world.
In the compositions by Apollon Glykas and Ilias Sipsas, the inner most element converses with the explicit, the individual with the collective, the private with the public. The duo achieves this not in a narrative and descriptive manner, but structurally and internally through the visual vocabulary of their works, expressive mediums, techniques and materials, through their focus on the deeper essence of things, on truth,
emotion and the power of genuine artistic creation.
Yannis Bolis
Art Historian
Head of Department of Contemporary Sculpture,
MOMus-Museum Alex Mylona
MOMus-Museum Alex Mylona is especially pleased to be welcoming
and hosting the exhibition Syzygy - Solid Light and Timeless Motion,
which features works of two young artists, Apollon Glykas and Ilias
Sipsas. The exhibition is held as part of the Thessaloniki PhotoBiennale, one of the oldest photography festivals in Europe that is
celebrating its thirty-fourth year in 2023 and continues to serve as
an important platform for showcasing early and contemporary photographic creations from Greece, as well as a vital meeting pointing
between Greek photography and the international scene.
The exhibition of the two visual artists is of particular interest.
Not least, of course, because it is consistent with one of the foundational objectives of the Museum and its founder, the sculptor Alex
Mylona: holding exhibitions of young artists, who are thereby given
the opportunity to present their work. However, the noteworthiness
and originality of this particular exhibition has a further aspect: the
works by Apollon Glykas and Ilias Sipsas combine the arts of photography and sculpture, creating compositions in which the element
of time, images, materials, movement and light produce multifaceted visual environments. Photography meets sculpture in a museum
dedicated to the art of sculpture, in the context of a prestigious
event and institution dedicated to photography. The synergy and
synthesis of arts promoted by MOMus finds a most representative
illustration in Syzygy.
I would like to thank the two visual artists, as well as the entire
team from MOMus for their work in organizing, producing and presenting this excellent exhibition.
Epaminondas Christophilopoulos
President of the Management Board of MOMus
ΣΥΖΥΓΙΑ
Η επιλογή της λέξης συζυγία ως βασικός τίτλος για την έκθεση των Απόλλωνα Γλύκα και Ηλία Σιψά συνοψίζει νοηματικά την ευθυγράμμιση, τη
σύζευξη, τη συνάντηση όχι μόνο των προτάσεων των δύο εικαστικών,
αλλά και της τέχνης της φωτογραφίας με την τέχνη της γλυπτικής, που
αποτελεί το σημείο επαφής και εκκίνησής τους. Οι συνθέσεις τους προτάσσουν μια πρωτότυπη αντίληψη θέασης, μετάπλασης και ερμηνείας της πραγματικότητας και της ανθρώπινης κατάστασης, εγείροντας ζητήματα υπαρξιακής και οντολογικής τάξεως, ορίζοντας ταυτόχρονα μέσα από τη συνεργασία τους μια ενιαία παρέμβαση, ένα πολυεπίπεδο εικαστικό περιβάλλον που αναπτύσσεται δυναμικά και με αμεσότητα
στον χώρο, ένα περιβάλλον μεστό σε περιεχόμενο, υπαινικτικό και αμφίσημο, ανοιχτό σε πολλαπλές αναγνώσεις και προσεγγίσεις, ένα περιβάλλον όπου η κίνηση, η διάσταση του χρόνου και η λειτουργία του φωτός κυριαρχούν. Αντανακλάσεις, διαθλάσεις και διαχύσεις του φωτός. Διαδρομές από την επιφάνεια στον χώρο. «Γέφυρες» και προβολές στον χρόνο. «Στέρεο» φως και «άχρονη» κίνηση. Φωτογραφίες απλές, τυχαίες και ανώνυμες, άγνωστων, πολλές φορές, φωτογράφων, χωρίς καλλιτεχνικές αξιώσεις και προθέσεις, γίνονται ο άξονας της δουλειάς τους. Ο κάθε δημιουργός διατηρεί τον δικό του ξεχωριστό τρόπο στη χρήση και στην αξιοποίηση αυτών των
φωτογραφιών, επιβάλλει τη δική του ευαισθησία, οπτική και αισθητική. Φωτογραφίες που αιχμαλωτίζουν ανθρώπινα είδωλα, πρόσωπα και
σώματα, σπαράγματα μνήμης, κοινότυπες και αδιάφορες στιγμές της καθημερινότητας, του κόσμου και της ζωής· φωτογραφίες που ενέχουν
μια νοσταλγική χροιά, που καταγράφουν ανθρώπινες σχέσεις, συναντήσεις και επαφές· φωτογραφίες που υπαινίσσονται και εμπεριέχουν
πολύ περισσότερες και βαθύτερες νοηματικές αποχρώσεις απ’ όσες εμφανίζονται επάνω στο τυπωμένο χαρτί – νοηματικές αποχρώσεις για
κοινωνικές συμβάσεις και συμπεριφορές, για έμφυλες ταυτότητες, για παγιωμένους ρόλους και στερεότυπα Η μεγέθυνση, η επεξεργασία και ο
τεμαχισμός των φωτογραφιών, η επιλογή ενός μέρους τους και όχι της συνολικής εικόνας τους, η αποσπασματικότητα, οι παρεμβάσεις στην
επιφάνειά τους και η αποδέσμευση, τις περισσότερες φορές, των θεμάτων τους από το χρονικό πλαίσιο, το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον ή το ιστορικό τους συγκείμενο, η ενσωμάτωσή τους σε επιτοίχιες ή σε
κατασκευές στον χώρο, ορίζουν μια νέα συνθήκη.
Ο Ηλίας Σιψάς διερευνά τις αναλογίες μεταξύ φωτογραφικού και φυσικού-πραγματικού χώρου. Ακολουθώντας μια γεωμετρική δομή οδηγείται στη θραυσματοποίηση της πραγματικότητας, απομονώνει τη λεπτομέρεια μιας φωτογραφίας, επεμβαίνει σε άλλες αποκρύπτοντας
κάποιο τμήμα τους, συνθέτει κολάζ «συναρμολογώντας» κομμάτια διαφορετικών φωτογραφιών ή χρησιμοποιεί την τεχνική του φωτογράμματος αλλά κυρίως την τεχνική του decollage, ανασυνθέτοντας τα θέματα των φωτογραφιών.
Οι συνθέσεις αυτές, συνήθως μεγάλων διαστάσεων, επικοινωνούν νοηματικά με τα γλυπτά-κατασκευές του στα οποία συναρμόζει με ευρηματικό τρόπο objets trouvés και διάφορα υλικά (μέταλλα, πηλό, γύψο, πέτρες, γυαλί, ξύλο, πλαστικό). Πρόκειται για έργα που, πολλές φορές, αξιοποιούν δομικά το φως, διακρίνονται για την υλικότητα, τη λεπτότητα και την ευθραυστότητά τους, το ντανταϊστικό πνεύμα, την ανατρεπτική-σουρεαλιστική τους διάθεση. Έργα που προκαλούν ισχυρές εντυπώσεις, απευθύνονται, επικαλούνται και αξιώνονται κάτι πέρα από το προφανές.
Τα έργα του Απόλλωνα Γλύκα προκύπτουν μέσα από μια διαδικασία
συνδέσεων, δουλεύοντας σε διάφορα υλικά και τεχνικές. Στις προτάσεις του, οι φωτογραφίες (συχνά προερχόμενες από το προσωπικό του αρχείο) συνδυάζονται με μεταλλικά στοιχεία που παραπέμπουν στον τεχνολογικό πολιτισμό –κεραίες, βραχίονες, κομμάτια και στελέχη από
επικοινωνιακά συστήματα, βάσεις–, στοιχεία τα οποία χρησιμοποιεί αυτούσια, χωρίς να παρεμβαίνει στην υφή του υλικού και στο χρώμα τους, ενώ παράλληλα, η κίνηση και το φως αποτελούν βασικές παραμέτρους της δουλειάς του.
Η κονστρουκτιβιστική αντίληψη διέπει αυτές τις απροσδιόριστες (ως προς τη χρήση και τη λειτουργία τους) κατασκευές όπου ενσωματώνονται οι φωτογραφίες. Οι απροσδόκητες και παράδοξες συναντήσεις κατασκευών και φωτογραφιών συντάσσουν αφηγήσεις στις οποίες οι έννοιες του παρελθόντος και του μέλλοντος εντοπίζονται στον πυρήνα τους – «μηνύματα», εικόνες μιας ζωής παρωχημένης και λησμονημένης που εκπέμπονται και προβάλλονται σ’έναν μελλοντικό κόσμο.
Στις συνθέσεις του Απόλλωνα Γλύκα και του Ηλία Σιψά, το ενδόμυχο συνδιαλέγεται με το φανερό, το ατομικό με το συλλογικό, το ιδιωτικό με το δημόσιο. Και αυτό το επιτυγχάνουν όχι αφηγηματικά και περιγραφικά, αλλά δομικά και εσωτερικά μέσα από την εικαστική γραφή των έργων τους, των εκφραστικών μέσων, των τεχνικών και των υλικών τους, τη στροφή προς τη βαθύτερη ουσία των πραγμάτων, την αλήθεια, τη συγκίνηση και τη δύναμη της γνήσιας καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Γιάννης Μπόλης
Ιστορικός της Τέχνης
Προϊστάμενος Τμήματος Σύγχρονης Γλυπτικής,
MOMus-Μουσείου Άλεξ Μυλωνά
Το MOMus-Μουσείο Άλεξ Μυλωνά, με ιδιαίτερη χαρά, υποδέχεται και
φιλοξενεί στους χώρους του την έκθεση Συζυγία – Στέρεο Φως και Άχρονη Κίνηση, δύο νέων δημιουργών, του Απόλλωνα Γλύκα και του Ηλία Σιψά. Η έκθεσή τους είναι ενταγμένη στο πλαίσιο της Thessaloniki PhotoΒiennale, που φέτος συμπληρώνει τριάντα τέσσερα χρόνια παρουσίας ‒ ένα από τα παλιότερα φωτογραφικά φεστιβάλ της Ευρώπης, το οποίο αποτελεί σημαντικό βήμα παρουσίασης της σύγχρονης και ιστορικής ελληνικής φωτογραφικής δημιουργίας και ένα ζωτικό σταυροδρόμι ζύμωσής της με την αντίστοιχη διεθνή σκηνή.
Η έκθεση των δύο εικαστικών έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Όχι μόνο γιατί εκπληρώνει έναν από τους προγραμματικούς στόχους του Μουσείου και της ιδρύτριάς του, της γλύπτριας Άλεξ Μυλωνά: τη διοργάνωση εκθέσεων νέων δημιουργών στους χώρους του Μουσείου, ώστε νατους δίνεται η ευκαιρία να παρουσιάσουν τις προτάσεις τους.
Το ενδιαφέρον, ωστόσο, και η πρωτοτυπία της συγκεκριμένης έκθεσης έγκειται
και σε ένα άλλο στοιχείο. Οι δουλειές των Απόλλωνα Γλύκα και Ηλία
Σιψά συνδυάζουν την τέχνη της φωτογραφίας με εκείνη της γλυπτικής,
σε συνθέσεις όπου ο χρόνος, η εικόνα, τα υλικά, η κίνηση και το φως
δημιουργούν ένα πολυδιάστατο εικαστικό περιβάλλον. Η φωτογραφία συναντάει τη γλυπτική ‒ σ’ ένα Μουσείο αφιερωμένο στη γλυπτική έκφραση, σε μια καταξιωμένη και προβεβλημένη διοργάνωση για τη
φωτογραφία.
Η συνέργεια και η σύνθεση των τεχνών, που προάγει το MOMus, βρίσκει στη Συζυγία ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τους δύο εικαστικούς και όλους
τους ανθρώπους του MOMus για την οργάνωση, την παραγωγή και την
εξαιρετική παρουσίαση.
Επαμεινώνδας Χριστοφιλόπουλος
Πρόεδρος Διοικητικού Συμβουλίου MOMus
English text:
SYZYGY
The choice of the word syzygy for the title of the exhibition
of Apollon Glykas and Ilias Sipsas encapsulates the alignment,
coupling and connection not only of the two artists’ work,
but also of the arts of photography and sculpture, which is
their common starting and contact point. Their compositions
introduce an original concept of viewing, transforming and
interpreting reality and the human condition, raising existential
and ontological issues. The duo’s collaboration also serves as
an expression of a coherent intervention, creating a multi-
layered visual environment that develops with dynamism and
immediacy into space. This is an environment rich in content,
suggestive and ambiguous, open to multiple readings and
approaches, dominated by movement, the dimension of time
and the function of light. Reflections, refractions and diffusions
of light. Pathways from the surface into space. «Bridges»
and projections in time. «Solid» light and «timeless» motion.
Ordinary, random and anonymous photographs, taken by
often unknown photographers without any artistic aspiration
or intention, are the source material of their work. Both artists
retain their own distinctive technique in the use and handling
of these photographs, proposing their own sensibilities, vision
and aesthetics. These are photographs that capture human
reflections, faces and bodies, fragments of memory, common
place and ordinary moments from everyday life and the world;
they entail a nostalgic undertone and document human relationships, encounters and meetings; they hint at and contain far more and deeper conceptual nuances than those that appear on the printed paper – nuances involving social conventions and attitudes, gender identities, entrenched roles and stereotypes. The magnification, processing and dissection of the photographs, the selection of only parts rather than the whole image, their fragmented nature, the interventions on their surface as well as the typical detachment of their subject from its temporal and historical context and milieu, their integration into wall or spatial constructions, define a new condition.
Ilias Sipsas explores the analogies between photographic and physical-natural space. Following a geometric structure, he is led to a fragmentation of reality; he isolates a single detail of a photograph or intervenes in others by concealing parts of them; he creates collages by «assembling» pieces of different photographs, employs the photogram or, more often, the décollage technique, recomposing the images’ subjects.
These –usually large-scale– compositions communicate conceptually with his sculptural constructions, in which he inventively combines objets trouvés with various materials (made of metal, clay, plaster, stone, glass, wood or plastic).
Often, his works make structural use of light and are distinguished by their materiality, delicacy and fragility, their influences from Dadaism and their subversive-surrealistic disposition.
Creatinga strong impression on viewers, his works address, invoke and assert something that goes beyond the obvious.
Apollon Glykas’ creative process involves a series of connections
and the application of a variety of materials and
techniques. In his work, photographs (often drawn from his personal archive) are combined with metallic elements that allude to the world of technology (antennas, brackets, parts of communication systems, bases) and are used as they are, without any interference with their texture or colour.
Movement and light are also key features of his work.
These indeterminate (in terms of their use and function) constructions onto which photographs are embedded are marked by a constructivist approach. The surprising and paradoxical encounters between constructions and photographs create narratives with notions of the past and the future at their core – these “messages”/images are of a life that’s been long gone and forgotten, transmitted and projected to a future world.
In the compositions by Apollon Glykas and Ilias Sipsas, the inner most element converses with the explicit, the individual with the collective, the private with the public. The duo achieves this not in a narrative and descriptive manner, but structurally and internally through the visual vocabulary of their works, expressive mediums, techniques and materials, through their focus on the deeper essence of things, on truth,
emotion and the power of genuine artistic creation.
Yannis Bolis
Art Historian
Head of Department of Contemporary Sculpture,
MOMus-Museum Alex Mylona
MOMus-Museum Alex Mylona is especially pleased to be welcoming
and hosting the exhibition Syzygy - Solid Light and Timeless Motion,
which features works of two young artists, Apollon Glykas and Ilias
Sipsas. The exhibition is held as part of the Thessaloniki PhotoBiennale, one of the oldest photography festivals in Europe that is
celebrating its thirty-fourth year in 2023 and continues to serve as
an important platform for showcasing early and contemporary photographic creations from Greece, as well as a vital meeting pointing
between Greek photography and the international scene.
The exhibition of the two visual artists is of particular interest.
Not least, of course, because it is consistent with one of the foundational objectives of the Museum and its founder, the sculptor Alex
Mylona: holding exhibitions of young artists, who are thereby given
the opportunity to present their work. However, the noteworthiness
and originality of this particular exhibition has a further aspect: the
works by Apollon Glykas and Ilias Sipsas combine the arts of photography and sculpture, creating compositions in which the element
of time, images, materials, movement and light produce multifaceted visual environments. Photography meets sculpture in a museum
dedicated to the art of sculpture, in the context of a prestigious
event and institution dedicated to photography. The synergy and
synthesis of arts promoted by MOMus finds a most representative
illustration in Syzygy.
I would like to thank the two visual artists, as well as the entire
team from MOMus for their work in organizing, producing and presenting this excellent exhibition.
Epaminondas Christophilopoulos
President of the Management Board of MOMus